umut
Kıbrıs’ım: Bir Ada Değil, Bir Ömürdür
Bir toprağı sevmek, yalnızca üzerinde yaşamak değildir. Onun acısını hissetmek, sevincini paylaşmak, geçmişine sahip çıkmak ve geleceği için sorumluluk almaktır. Benim için Kıbrıs tam da budur.
Bazı insanlar doğduğu yeri sadece bir adres olarak görür. Ben ise Kıbrıs’ı kimliğim, hafızam ve vicdanım olarak görüyorum. Çünkü bu ada, sadece dört bir yanı denizlerle çevrili bir kara parçası değildir. Bu toprak; emeğin, mücadelenin, direnişin ve umudun adıdır.
Sabahın ilk ışıklarıyla uyanan üreticinin alın teridir Kıbrıs. Portakal bahçelerinde yükselen berekettir. Denize açılan balıkçının duasıdır. Çocuğunu geleceğe hazırlayan annenin umududur. Şehidin emaneti, gazinin onurudur.
Kıbrıs’ım…
Sen bir şiirsin; her mısrasında tarih, her dizesinde fedakârlık saklı.
Sen bir yağmursun; kuruyan umutlara yeniden hayat veren.
Sen bir ağaçsın; kökleri geçmişe uzanan, dalları geleceğe gölge olan.
Sen bir türkü, bir destan, bir bayraksın. Rüzgâr estikçe dalgalanan, her dalgalanışında bize kim olduğumuzu hatırlatan.
Belki dünyanın haritasında küçük bir ada olarak görünüyorsun. Ama yüreğimizde sınırları olmayan koskoca bir vatansın.
Bugün seni eleştiren de var, senden umudunu kesen de… Ama gerçek evlat, zor zamanda arkasını dönen değil; eksiklerini tamamlamak için mücadele edendir. Çünkü vatan sevilir, korunur, geliştirilir. Vatan, sadece konuşularak değil; emek verilerek yaşatılır.
Kıbrıs’ın en büyük zenginliği ne limanlarıdır, ne denizi, ne de güneşidir. En büyük zenginliği; dürüst, çalışkan ve yüreği memleket sevgisiyle atan insanlarıdır.
Bizler birbirimize sahip çıktığımız sürece bu ada daha güçlü olacaktır. Ayrışarak değil, birleşerek… Kırarak değil, sarılarak… Umudu tüketerek değil, büyüterek…
Ve bir gün bana, “Vatan nedir?” diye sorarlarsa…
Tek kelimeyle cevap veririm:
Kıbrıs’ım…
Çünkü benim için Kıbrıs; geçmişimdir, bugünümdür, yarınımdır.
novber
